Piše: prof.dr Vojo Laković
Aktuelna bezbjednosna situacija u Crnoj Gori, kulminirajući slučajem bjekstva Miloša Medenice i izostankom adekvatnog institucionalnog odgovora, ukazuje na duboku kompromitaciju obavještajno-bezbjednosnog sistema.
Kao stručnjak sa dugogodišnjim iskustvom, ukazujem na kritične tačke koje ugrožavaju ustavni poredak i nacionalnu bezbjednost:
Sistemski propusti u slučaju “Medenica”
Slučaj bjekstva lica pod nadzorom nije izolovan incident, već dokaz potpunog zatajenja menadžmenta MUP-a i Uprave policije.
Nepostojanje operativnog nadzora i koordinacije između službi omogućilo je neometano napuštanje zemlje licu koje je moralo biti pod strogim mjerama.
Novi sistem vlasti nije izvršio neophodnu diskontinuitetnu reformu, što je omogućilo agentima “spavačima” bivšeg režima da zadrže ključne pozicije unutar sistema. Ovi kadrovi djeluju kao kočničari istraga i izvor curenja povjerljivih informacija, direktno opstruirajući procese protiv organizovanog kriminala.
Apsurd vetinga u kontaminiranom sistemu
Smatram da je sprovođenje vetinga u trenutnim okolnostima obesmišljeno, jer je oko 40-50 odsto MUP-a i dalje nečisto. Bezbjednosni sistem je decenijama kontaminiran strukturama koje su služile partijskim interesima, a ne državi.
Bez radikalne “sječe” i uklanjanja kadrova povezanih sa tzv. “Crnim trojkama” i državnim terorizmom, svaka reforma ostaje na nivou deklarativne.
Nepostojanje operativnog rada i odgovornosti
Evidentan je potpuni izostanak preventivnog i operativnog rada cijelog bezbjednosnog aparata. Umjesto proaktivnog djelovanja, sistem reaguje post-festum, često pod pritiskom javnosti ili međunarodnih partnera, dok ključni akteri unutar sistema ignorišu pozive za hitne sjednice Vijeća za nacionalnu bezbjednost.
O tuzilačkom i pravosudnom sistemu ne bih komentarisao jer njihov rad je “dobro vidljiv”…
Zaključak:
Crna Gora se nalazi u stanju bezbjednosne agonije. Ukoliko se hitno ne preduzmu koraci u procesuiranju odgovornih i čišćenju redova od kompromitovanih službenika, bićemo prinuđeni da tražimo zaštitu i pravdu pred međunarodnim institucijama.
Pravda ne smije biti selektivna, a institucionalno ćutanje je saučesništvo u propadanju države.
